या अम्रुतकणान्ना नेहमिच असे जपून ठेवायाचे आहे.
“The wisest thing to me that I didn’t teach,
Is to lock up the heart but keep the key within reach”
एक वर्ष…
पहाता पहाता ब्लॉग्गिंग ला एक वर्ष पूर्ण झाला. मानत कुठेतरी खोलवर पाझरत जाणा-या माझ्या अभिव्यक्ति ला मोकळी करून दिली मीच…. या ब्लॉग च्या रूपाने. खूप काही जूने हरवलेले क्षण सपडले अन काही अगदी नवे गवसले देखिल. खूप सारे मित्र मैत्रीणी, कौतुकाची थाप, काही शेरे… एकुणच जिव्हाळ्याचे बरेच उत्सव या निमित्ताने सजारे झाले.
या अम्रुतकणान्ना नेहमिच असे जपून ठेवायाचे आहे.
या अम्रुतकणान्ना नेहमिच असे जपून ठेवायाचे आहे.
......
भावनेच्या हिंदोळ्यावर शब्द जणू पाचोळ्यासारखे तरंगत गेले, वाट फुटले तिथे भिरभिरत राहीले. शोधत राहीले गर्दीतला एखादा ओळखीचा चेहरा, रानवाटेवर उमललेला चाफा, शिशिरातले चांदणे, आषढातील कृष्णमेघ, काहीतरी कुठेतरी गवसेल ह्या खुळ्या अशेने...
कधी एकटे तर कधी क्षणभराच्या सोबतीने चालत राहीले.
ज्याची सोबत कधीच सुटत नाही आणि सोडवतही नाही ते असते एकटेपण, कधी जनातले, कधी चित्तातले, कधी जपलेले, तर कधी स्वतःवरच ओवाळुन टाकलेले... कधी-कधी उमजलेले बरेचदा न समजलेले. शब्दही एकटेपणाच्या सोबतीने तरंगत राहीले. क्षणभरच विसावा शोधण्यासाठी कदाचित...
पण विखरत जाणार्‍या ह्या शब्दांना खरच हवा होता का विसावा?
की वार्‍याबरोबर दरवळणार्‍या गंधासारखी त्यांनाही विरघळण्याचिच ओढ होती?
शेवटी अस्तित्वासाठी सुरू असलेली धडपड च बरेचदा ते नाहीसेही करते. त्याउलट विरघळणारा प्रत्येक घटक मात्र अस्तित्व संपूनही मागे ठेवतो एक ओळख.... चंदनाच्या सुवसासारखी.... अठवणीत आणि साठवणीत सुद्धा.
भिरभीरणार्‍या ह्या शब्दांना अखेर मिळाली एक जागा. रेशेवर स्थिरावले अलगद तेंव्हा तयार झाली एक सुंदर कविता, जेंव्हा मी कवितेत गुन्तायची संपले, तेंव्हा माझ्यासाठी ती पूर्ण झाली होती, कारण कवितेचे आणि माझे खरे नाते ती पूर्ण होईपर्यंतच, त्यानंतर मी ती स्वाधीन करते,
अश्याच असंख्य भावनांच्या हिंदोळ्यांना विसावण्यासाठी.....
कधी एकटे तर कधी क्षणभराच्या सोबतीने चालत राहीले.
ज्याची सोबत कधीच सुटत नाही आणि सोडवतही नाही ते असते एकटेपण, कधी जनातले, कधी चित्तातले, कधी जपलेले, तर कधी स्वतःवरच ओवाळुन टाकलेले... कधी-कधी उमजलेले बरेचदा न समजलेले. शब्दही एकटेपणाच्या सोबतीने तरंगत राहीले. क्षणभरच विसावा शोधण्यासाठी कदाचित...
पण विखरत जाणार्‍या ह्या शब्दांना खरच हवा होता का विसावा?
की वार्‍याबरोबर दरवळणार्‍या गंधासारखी त्यांनाही विरघळण्याचिच ओढ होती?
शेवटी अस्तित्वासाठी सुरू असलेली धडपड च बरेचदा ते नाहीसेही करते. त्याउलट विरघळणारा प्रत्येक घटक मात्र अस्तित्व संपूनही मागे ठेवतो एक ओळख.... चंदनाच्या सुवसासारखी.... अठवणीत आणि साठवणीत सुद्धा.
भिरभीरणार्‍या ह्या शब्दांना अखेर मिळाली एक जागा. रेशेवर स्थिरावले अलगद तेंव्हा तयार झाली एक सुंदर कविता, जेंव्हा मी कवितेत गुन्तायची संपले, तेंव्हा माझ्यासाठी ती पूर्ण झाली होती, कारण कवितेचे आणि माझे खरे नाते ती पूर्ण होईपर्यंतच, त्यानंतर मी ती स्वाधीन करते,
अश्याच असंख्य भावनांच्या हिंदोळ्यांना विसावण्यासाठी.....
शुभ दीपावली
सगळ्यांना दिवाळीच्या खूप खूप शुभेच्छा. माझी इथली चौथी दिवाळी आहे. मागील तीनही वेळेप्रमाणेच ह्याही वेळि मित्र मैत्रिणिसोबत मस्त एन्जॉय करणार आहे. बाकी आईच्या हातचा फराळ, शेव, करंजी चिवडा, अनारसे हे सगळे मिस करणार आहेच. ह्यावेळी बूकगंगा वरुन काही छान दिवाळी अंक डाउनलोड केले आहेत. ते वाचण्यासाठी उत्सुक आहे. दिवाळी चे शुभेच्छा पत्र सगळ्यांना ईमेल मधून पाठवण्याचा एक नवीन उपक्रम करणार आहे. लेट्स होप तो सक्सेस्फुल होवो.
Subscribe to:
Posts (Atom)